31-07-05

het cadeautje

Voor de nieuwsgierigen, mijn cadeautje was de nieuwe Harry Potter boek!
Zoals nog wat ander bloggertjes, ben ik ook een grote fan! Zaaaaaaaaalig, ik kijk er al naar uit om erin te beginnen lezen, ik heb toch wel een goei ventje gevonden!
Wel geen goede combinatie met 2e zit, ik heb altijd moeite om te stoppen met lezen... Als ik er niet door ben, klaag ik Rowling aan voor het schrijven van te goeie boeken ;)

13:14 Gepost door Elle | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

29-07-05

hoe denkt een 20'er?

De hele voormiddag geen mail of sms van J.
Grmbl-humeur
Ik weet dat hij de hele dag voor zijn computer zit te werken, 1 mini-mailtje is toch geen moeite?
 
Blijkt dat hij uit shoppen is voor een cadeautje voor mij :)
Wat ben ik toch een koei :)
 
(voor the lady is a tramp: nog geen idee wat het is, morgen zie ik hem, dan laat ik iets weten ;))
(ik ben helemaal niet nieuwsgierig)
(OK, das gelogen)

14:35 Gepost door Elle | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

28-07-05

vriendschap en liefde combineerbaar?

Ik heb altijd gezworen dat ik niet zo iemand ging worden die alles en iedereen laat vallen als ik een lief kreeg. En soms heb ik het gevoel dat ik op één of ander manier toch zo iemand geworden ben.

S: tot vorig jaar mijn beste vriendin, allebei zonder lief, dicht bij elkaar op kot, we zaten samen in de les, gingen samen op stap, tetterden vaak avonden tot in de late (vroege?) uurtjes. Ik ben geen leiderstype, S. wel, en ik volgde haar. Uitstapjes, welke film we keken, wanneer we uitgingen,... werd door haar gekozen en ik ging mee. Soms ook een beetje tegen mijn goesting, maar ik genoot wel van onze momenten samen.

Situatie veranderde ineens sterk, ik leerde J. kennen, mijn eerste echte relatie begon. S. vertrok voor een half jaar op Erasmus naar Spanje. Ik leefde op mijn wolkje, maar mailde haar nog vaak en ging haar ook in Spanje eens bezoeken. Elke mail, elk telefoontje,... begon of eindigde met de zinnen 'ik heb schrik dat als ik terug ben, je me laat vallen', 'je gaat toch niet de hele tijd met J. zitten optrekken', 'je hebt zeker geen tijd om af te komen door J.'. En toch stond ik er in Spanje, toch mailde ik haar,... maar steeds weer die boodschap. In verhalen over J. was ze niet geïnteresseerd,  dus deed ik mijn best om over hem te zwijgen, hoewel ik het moeilijk vond dat ik mijn geluk over J. met haar niet kon delen.
Maar ergens brak er iets al voor ze terug was, ik begon tegen haar terugkomst op te kijken, had een halfjaar mijn eigen leventje geleid, geleerd eens op mijn eigen benen te staan, mijn eigen beslissingen te maken.... Ik was haar 'je gaat me zeker laten vallen...' uitspraken zo beu. Ik miste haar als vriendin en toch had wou ik niet meer als een hondje achter haar lopen, zoals het vroeger soms wel was.

S. kwam terug, de eerste weken deed ik mijn best om toch om de dag bij haar te zijn, maar er was iets veranderd in onze relatie. Ik kon niet meer vrij vertellen wat ik wou (over J. zweeg ik nog altijd, ze reageerde bitsig als ik over hem vertelde, als ze hem toevallig tegen kwam, vertelde ze altijd dat ze zich zo ongemakkelijk bij hem voelt,...), ik deed mijn best te vermijden dat J. meeging als we samen weggingen (alleen of met vrienden erbij) omdat ze zich niet als 5e wiel aan de wagen zou voelen. Ik denk dat ik daarmee ook bijna ging uitlokken dat ze soms zei 'als we gaan, gaat J. toch niet mee hé, want al die ander komen al als koppel en anders zit ik daar alleen'. En dus zei ik tegen J. dat ik liever alleen ging.
Maar ik werd het meer en meer beu na een tijdje, elke moment die we wel samen hadden, kreeg ik te horen dat ze mij te weinig zag, als ze vroeg om iets te doen was het steevast met het zinnetje 'ik zou graag dat doen, maar waarschijnlijk zal je wel liever iets met J. doen'. Ik werd er stapelzot van, ik begon haar te ontwijken, ging meer met J. optrekken. Op het einde van het schooljaar had ik haar een maand niet meer gezien. Af en toe mailde ik haar nog wel eens.
En zo is de situatie nog steeds, de vakantie is een maand bezig en ik heb haar nog niet gezien (ook wel te wijten aan een 2e zit waardoor ik niet alle tijd van de wereld heb). Ik wil nog wel eens afspreken met haar in de vakantie, en toch voelt het alsof ik dat uit een plichtsgevoel doe, want echt zin heb ik er niet in...

Ik weet het niet goed, heb ik verkeerd gereageerd? Is dat nu een rationalisering om mezelf goed te praten en heb ik haar wel in de steek gelaten?
Soms vraag ik me af of ze wel echt goed te combineren zijn, vriendschap en liefde. Met vriendinnen die zelf een vriend hebben, gaat het wel beter, maar echt hechte vriendschap kan je dat ook niet noemen (maar echt hecht was ik met die meisjes ook niet voor ik een vriend had).
Soms mis ik het wel, een echte vriendin, waar je alles tegen kan zeggen. Iemand die je niet opeist....

16:17 Gepost door Elle | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27-07-05

overdose

Situatie: dik jaar samen met J., ik zie dien jong echt graag en toch heb ik regelmatig wel eens een 'overdose van J.' gevoel, vooral nadat we een aantal dagen achtereen constant bij elkaar zijn geweest, een 'laat me effe met rust en nu wil ik alleen zijn' gevoel.
En als ge dan vergelijkt met de vriendinnen die elke second bij hun schattebout willen doorbrengen, maak ik me soms zorgen, is dat een teken dat deze relatie 'het' toch niet is? Gaat dit ooit veranderen? Samenwonen zie ik op dit moment echt niet zitten, ik denk dat ik zou gek worden zonder mijn eigen space, maar wat als mijn mening daar niet over verandert?
Een dag later ben ik dat alweer vergeten, paar dagen later verlang ik naar hem te zien en toch is dit een terugkerend gevoel...

17:41 Gepost door Elle | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

blog

Blog als 'relationele' uitlaatklep, laten we het eens proberen... Misschien beter dan mijn gedachten eeuwig in mijn hoofd te laten spoken...
 
 

17:20 Gepost door Elle | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |