28-07-05

vriendschap en liefde combineerbaar?

Ik heb altijd gezworen dat ik niet zo iemand ging worden die alles en iedereen laat vallen als ik een lief kreeg. En soms heb ik het gevoel dat ik op één of ander manier toch zo iemand geworden ben.

S: tot vorig jaar mijn beste vriendin, allebei zonder lief, dicht bij elkaar op kot, we zaten samen in de les, gingen samen op stap, tetterden vaak avonden tot in de late (vroege?) uurtjes. Ik ben geen leiderstype, S. wel, en ik volgde haar. Uitstapjes, welke film we keken, wanneer we uitgingen,... werd door haar gekozen en ik ging mee. Soms ook een beetje tegen mijn goesting, maar ik genoot wel van onze momenten samen.

Situatie veranderde ineens sterk, ik leerde J. kennen, mijn eerste echte relatie begon. S. vertrok voor een half jaar op Erasmus naar Spanje. Ik leefde op mijn wolkje, maar mailde haar nog vaak en ging haar ook in Spanje eens bezoeken. Elke mail, elk telefoontje,... begon of eindigde met de zinnen 'ik heb schrik dat als ik terug ben, je me laat vallen', 'je gaat toch niet de hele tijd met J. zitten optrekken', 'je hebt zeker geen tijd om af te komen door J.'. En toch stond ik er in Spanje, toch mailde ik haar,... maar steeds weer die boodschap. In verhalen over J. was ze niet geïnteresseerd,  dus deed ik mijn best om over hem te zwijgen, hoewel ik het moeilijk vond dat ik mijn geluk over J. met haar niet kon delen.
Maar ergens brak er iets al voor ze terug was, ik begon tegen haar terugkomst op te kijken, had een halfjaar mijn eigen leventje geleid, geleerd eens op mijn eigen benen te staan, mijn eigen beslissingen te maken.... Ik was haar 'je gaat me zeker laten vallen...' uitspraken zo beu. Ik miste haar als vriendin en toch had wou ik niet meer als een hondje achter haar lopen, zoals het vroeger soms wel was.

S. kwam terug, de eerste weken deed ik mijn best om toch om de dag bij haar te zijn, maar er was iets veranderd in onze relatie. Ik kon niet meer vrij vertellen wat ik wou (over J. zweeg ik nog altijd, ze reageerde bitsig als ik over hem vertelde, als ze hem toevallig tegen kwam, vertelde ze altijd dat ze zich zo ongemakkelijk bij hem voelt,...), ik deed mijn best te vermijden dat J. meeging als we samen weggingen (alleen of met vrienden erbij) omdat ze zich niet als 5e wiel aan de wagen zou voelen. Ik denk dat ik daarmee ook bijna ging uitlokken dat ze soms zei 'als we gaan, gaat J. toch niet mee hé, want al die ander komen al als koppel en anders zit ik daar alleen'. En dus zei ik tegen J. dat ik liever alleen ging.
Maar ik werd het meer en meer beu na een tijdje, elke moment die we wel samen hadden, kreeg ik te horen dat ze mij te weinig zag, als ze vroeg om iets te doen was het steevast met het zinnetje 'ik zou graag dat doen, maar waarschijnlijk zal je wel liever iets met J. doen'. Ik werd er stapelzot van, ik begon haar te ontwijken, ging meer met J. optrekken. Op het einde van het schooljaar had ik haar een maand niet meer gezien. Af en toe mailde ik haar nog wel eens.
En zo is de situatie nog steeds, de vakantie is een maand bezig en ik heb haar nog niet gezien (ook wel te wijten aan een 2e zit waardoor ik niet alle tijd van de wereld heb). Ik wil nog wel eens afspreken met haar in de vakantie, en toch voelt het alsof ik dat uit een plichtsgevoel doe, want echt zin heb ik er niet in...

Ik weet het niet goed, heb ik verkeerd gereageerd? Is dat nu een rationalisering om mezelf goed te praten en heb ik haar wel in de steek gelaten?
Soms vraag ik me af of ze wel echt goed te combineren zijn, vriendschap en liefde. Met vriendinnen die zelf een vriend hebben, gaat het wel beter, maar echt hechte vriendschap kan je dat ook niet noemen (maar echt hecht was ik met die meisjes ook niet voor ik een vriend had).
Soms mis ik het wel, een echte vriendin, waar je alles tegen kan zeggen. Iemand die je niet opeist....

16:17 Gepost door Elle | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

* Lol .. ge lijkt echt op mij ;) Om te beginnen: je hebt alle moeite van de wereld gedaan voor die vriendschap .. er valt je zeker niks te verwijten .. als single zijn al die koppeltjes ni altijd even leuk maar je hebt er echt rekening mee gehouden dus .. Momenteel heb ik geen echte vriendinnen meer door "relaties" .. het zal wel te combineren zijn ze, maar in mijn geval precies ni echt :) Ik heb zelf de fout gemaakt minder met vriendinnen op te trekken door de eerste grote liefde en nadien hebben zij juist hetzelfde gedaan .. en van vriendschap is geen sprake meer ..
Maar ik mis het meer dan ooit .. een vriendin zoals vroeger om onnozel mee te doen, samen klaar te maken om uit te gaan, shoppen, roddelen, ..

Gepost door: LittleStar | 28-07-05

en toch blijf ik er in geloven, dat t wel te doen is! natuurlijk, heb je minder tijd voor vrienden als je een lieve en sympathieke kerel tegenkomt, maar je kan dat volgens mij combineren...
Mij lijkt 't dat S. een beetje denkt dat de wereld rond haar moet draaien, niet leuk! en absoluut foute redenering!!! Van de moment dat vriendschap éénrichtingsverkeer wordt, moet er iets gebeuren. Ik heb ook zo geworsteld met iemand die dacht dat ik maar voor haar ging blijven springen en na een fikse 'koude oorlog' zonder woorden, is bij alles, plus minus terug goed gekomen. Maar nu met MIJN spelregels ivm vrienden en ja, het blijft knagen, maar als de vriendschap t overwint... moet je t een kans geven, dat vind ik toch...
Sterkte en veel succes met de 2de zit!

Gepost door: £ieve | 28-07-05

... ik heb het gevoel dat S. een heel onzeker type is, die dat wat combineert door dominant over te komen. Ze is op voorhand al bang voor mogelijke gevolgen, en daardoor zet ze je eigenlijk onder druk. Het kan nooit goed aflopen als een vriendschap niet vrijblijvend is. S. kan je niet claimen, daar bereikt ze het tegenovergestelde mee. Ze zal je moeten leren loslaten als ze je nog wilt houden als vriendin.
Klinkt tegenstrijdig, maar het is wel zo.

Gepost door: Karel | 28-07-05

. Zelf was ik zoals velen ook minder 'beschikbaar' voor mijn vrijgezelle vrienden en nu ik zelf terug vrijgezel ben heb ik wel snel terug aansluiting gevonden bij de hoop. Allé, de helft van de hoop is allemaal recent terug vrijgezel en komt allemaal uit een periode van elkaar minder zien wegens in een relatie zitten.

Soit, in ieder geval is er niets meer dat je kan doen, als je haar nu even niet meer wil zien dan moet je dat maar doen, veel vriendschappen staan op bepaalde momenten maanden en zelfs jaren in de diepvries om later weer ontdooit te worden...

Gepost door: Hephi | 29-07-05

simpel hee Het feit dat je vriendin er bitsig over doet....denk eens effe na,
het is aan jou om nu te beslissen.
Als ze niet kan DELEN dan schort er iets met haar, en het is jouw leven hee.

Gepost door: somebody | 29-07-05

Tja ... Ik denk dat dat normaal is, je leven evolueert gewoon razendsnel tussen je 20 en 35. Er gebeurt zoveel. Ook op het gebied van relaties, vrienden enz. De mensen met wie je optrekt (zelfs op dat moment goede vrienden) gaan andere richtingen uit, ze veranderen , jijzelf verandert ....
Maar anderzijds denk ik dat nu misschien toch ook een beetje uitkomt dat de term 'beste' vriendin niet echt klopt. Ik heb een beste vriend , ken hem sinds we 8 jaar zijn. Ik weet dat we toen we allebei tussen de 24 en 30 jaar elkaar bijna niet meer gezien hebben. En toen we allbei wat ''gesetteld'' waren zijn we elkaar terug tegengekomen en nu zien we elkaar terug zoals voorheen ...

Gepost door: DT | 29-07-05

normaal zou je vriendin toch gewoon blij voor je moeten zijn, dat je een vriend hebt waar je gelukkig mee bent. Is dat niet wat vrienden elkaar wensen? Geluk? Ik begrijp het dat je er tegenopziet om met haar af te spreken, het moet een dubbelzinnig gevoel geven...veel succes alvast!

Gepost door: liese | 29-07-05

Amai zo iemand mag niet beste vriendin genoemd worden vind ik.
Als ze zich nog niet de moeite kan doen van hem beter te leren kennen..
Ik had het in he tbegin ook niet zo begrepen op de vriend van mn beste vriendin, maar ik heb het haar nooit gezegd en heb moeite gedaan om hem beter te leren kennen. En ik vind het het ondertussen ne vree toffe gast!

Gepost door: Tinkerbell | 29-07-05

. Ik heb den indruk dat S. u volledig voor zich wilt opeisen en jaloers is op uw relatie. Als het dan toch zo een goeie vriendin is, zou ze toch blij moeten zijn voor u? Dat lijkt me toch logisch: ge wilt toch altijd het beste voor uw vrienden.

In een relatie is het normaal dat ge veel tijd met uw partner wilt doorbrengen en dat uw vriendschapsrelaties int begin efkes op een lager pitje komen te staan. Dat stabiliseert zich normaal wel automatisch en op basis van wat ik hier lees, doet ge precies toch moeite om S. nog voldoende in uw leven te betrekken.

Hopelijk komt het in orde.

Gepost door: fILLE | 30-07-05

De commentaren zijn gesloten.